Μια νέα διεθνής βιβλιογραφική ανασκόπηση που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Gynecologic Oncology (2026), εκπονηθείσα από 24 ειδικούς σε γυναικολογική ογκολογία και ενδομητρίωση, εξέτασε τη πιθανή συσχέτιση μεταξύ ενδομητρίωσης και καρκίνου των ωοθηκών. Να τι σημαίνει αυτό για εσάς.
Υπάρχει συσχέτιση; Ναι — αλλά είναι μικρή. Οι μελέτες δείχνουν ότι οι γυναίκες με ενδομητρίωση έχουν ελαφρώς αυξημένο σχετικό κίνδυνο (relative risk, RR) για ορισμένους τύπους καρκίνου των ωοθηκών, συγκεκριμένα τους υπότυπους ‘’ενδομητριοειδή’’ (endometrioid) και διαυγοκυτταρικό (clear cell). Ο εκτιμώμενος σχετικός κίνδυνος κυμαίνεται από 1,3 έως 4,2 φορές εκείνου του γενικού πληθυσμού, με υψηλότερες τιμές στις γυναίκες με ενδομητρίωμα ωοθήκης ή διηθητική ενδομητρίωση.
Σημαίνει αυτό ότι ο κίνδυνός μου είναι υψηλός; Όχι. Αυτό είναι το πιο σημαντικό σημείο. Παρά τον αυξημένο σχετικό κίνδυνο, ο απόλυτος κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου ωοθηκών κατά τη διάρκεια της ζωής μιας γυναίκας με ενδομητρίωση παραμένει πολύ χαμηλός — γενικά κάτω από 2–5%. Η συντριπτική πλειονότητα των γυναικών με ενδομητρίωση δεν θα αναπτύξει ποτέ καρκίνο των ωοθηκών.
Γιατί μπορεί να συνδέονται ενδομητρίωση και καρκίνος ωοθηκών; Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι και οι δύο καταστάσεις μοιράζονται κάποια κοινά βιολογικά χαρακτηριστικά: χρόνια φλεγμονή, ορμονικές ανισορροπίες και ορισμένες γενετικές μεταλλάξεις (συγκεκριμένα, στα γονίδια ARID1A, PIK3CA και PTEN).
Χρειάζομαι εξειδικευμένο έλεγχο για καρκίνο ωοθηκών; Τα υπάρχοντα στοιχεία δεν υποστηρίζουν τακτική ογκολογική παρακολούθηση για γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση. Ο προληπτικός έλεγχος ρουτίνας — διακολπικό υπερηχογράφημα και, όπου ενδείκνυται, MRI — επαρκεί.
Το βασικό συμπέρασμα: Η ενδομητρίωση είναι μια σύνθετη χρόνια πάθηση, αλλά δεν αποτελεί κλινικά νόσο υψηλού ογκολογικού κινδύνου. Οι ειδικοί είναι σαφείς: αυτή η μέτρια στατιστική συσχέτιση δεν πρέπει να προκαλεί άσκοπο άγχος, να οδηγεί σε υπερθεραπεία ή να αλλάζει τον τρόπο αντιμετώπισης της ενδομητρίωσης για τις περισσότερες γυναίκες. Η ενημερωμένη, εξατομικευμένη φροντίδα παραμένει η ενδεδειγμένη προσέγγιση.